فناوری های تحول آفرین در عصر دیجیتال

ظهور ” فناوری های تحول آفرین “، منجر به تغییرات عمیقی در کسب وکارها شده است. این مفهوم، نخستین بار توسط کلایتون کریستنسن در کتاب “معضل نوآور” در سال ۱۹۹۷ معرفی گردید. فناوری‌ها به دو دسته فناوری‌های نگهدارنده (Sustaining Technologies) و فناوری‌های تحول آفرین (Disruptive Technologies) تقسیم می گردند. این فناوری‌ها بر اساس تاثیر آن ها بر استراتژی‌های توسعه و طراحی محصول و معرفی محصولات به بازار با یکدیگر متمایز هستند. فناوری‌های نگهدارنده محصول را در قالب ابعاد سنتی آن بهبود می‌بخشند، در حالی که فناوری‌های تحول آفرین، گزاره ارزشی و یا ویژگی جدیدی را به محصول اضافه می‌کنند که پیش از این وجود نداشته است.
 
در حال حاضر، فناوری‌های اینترنت اشیاء، رایانش ابری، فناوری‌های موبایل، فناوری‌های واقعیت مجازی و واقعیت افزوده، رسانه‌های اجتماعی، چاپ سه بعدی و کلان داده و تحلیل آن، از جمله فناوری‌های تحول آفرین در دنیای کسب و کار محسوب می شوند. این فناوری‌ها به عنوان فناوری‌های تحول آفرینِ عصر دیجیتال شناخته شده اند.
 
موسسه بین‌المللی مشاوره مدیریت مک کینزی پیش بینی کرده است که در سال ۲۰۲۵، به کارگیری فناوری‌های تحول آفرین، به صورت بالقوه تاثیر اقتصادی معادل ۱۴ تا ۳۳ میلیارد دلار در سال خواهد داشت. ظهور و حضور این فناوری‌ها، ابعاد مختلفی از کسب وکار اعم از فنی و اجتماعی- انسانی را متاثر کرده است که در صورت عدم توجه به این تغییرات، سازمان ها با چالش‌های جدی مواجه خواهند شد.

دیدگاه ها بسته شده اند.